ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΣΕΙΡΑΣ
Οδοιπόρος
Κατηγορίες:
Tιμή:
 1.00 €
Εκδότης:
 e-bookshop.gr
Σελ. (PDF):
 103
ISBN:
 978-960-306-809-9
Βαθμολογία:
  • ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ...

    Ο Παναγιώτης Σούτσος ήταν γόνος μίας από τις επιφανέστερες ελληνικές οικογένειες του 18ου και των αρχών του 19ου αιώνα. Πρόγονοι και συγγενείς του ήταν διαπρεπείς Φαναριώτες, οι οποίοι σημάδεψαν εκείνη την εποχή, καταλαμβάνοντας τις υψηλότερες θέσεις στην Υψηλή Πύλη και το Πατριαρχείο, υπηρετώντας ως ηγεμόνες των Παραδουνάβιων κρατών, συνδράμοντας τη Φιλική Εταιρεία και παίζοντας σημαντικό ρόλο τόσο στον αγώνα για την απελευθέρωση από τον τουρκικό ζυγό όσο και στις πολιτικές υποθέσεις του νεοσύστατου κράτους. Παράλληλα, άλλα μέλη της ιστορικής αυτής οικογένειας διέπρεψαν στα Γράμματα και τις Τέχνες.

    Ο Παναγιώτης Σούτσος γεννήθηκε το 1806 στην Κωνσταντινούπολη και πέθανε το 1868 στη Σμύρνη. Ο μεγαλύτερος αδελφός του ήταν ο ιδρυτής και αρχηγός του Ιερού Λόχου και έπεσε ηρωικά στη μάχη του Δραγατσανίου το 1821. Μαζί με τον αδελφό του Αλέξανδρο, που ήταν επίσης ποιητής, και με τον Αλέξανδρο Ραγκαβή αποτέλεσαν τους κυριότερους εκπροσώπους της καθαρεύουσας, καταφέρνοντας πρακτικά να επιβάλλουν αυτή τη μορφή της γλώσσας μας ως κυρίαρχη για πάρα πολλά χρόνια στη λογοτεχνία αλλά και τη ζωή της νεοσύστατης τότε Ελλάδας.

    Ξεκινώντας τις σπουδές του στη Χίο και συνεχίζοντάς τις στο Παρίσι και την Ιταλία, ο Παναγιώτης Σούτσος δημοσίευσε τους πρώτους στίχους του στα γαλλικά αλλά γρήγορα ανέπτυξε μία πάγια και φανατική άποψη για τη μορφή της ελληνικής γλώσσας, την οποία θεωρούσε ως αναπόσπαστο κομμάτι της προσπάθειας για την απελευθέρωση της Ελλάδας.

    Ο "Οδοιπόρος" γράφτηκε το 1823 στην Κροστάνδη της Ρουμανίας. Η επίσημη κριτική ονομάζει το έργο του αυτό "λυρικό, ρομαντικό δράμα", το οποίο γνώρισε πολύ μεγάλη επιτυχία και εκδόθηκε πολλές φορές, δίδοντας στο συγγραφέα επιφανή θέση στους λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής. Παράλληλα, όμως, το έργο αυτό αποτέλεσε για πολλά χρόνια ένα ιδιαίτερα δημοφιλές ανάγνωσμα για το "ευρύ κοινό".

    Το 1833, στην ελεύθερη πια Ελλάδα, ο ποιητής δημοσιεύει τον "Λέανδρο", ένα φιλοσοφικό και πολιτικό μυθιστόρημα, το οποίο ακολουθείται από την ποιητική συλλογή "Κιθάρα" και αργότερα από τα "Μεσσίας", "Ευθύμιος Βλαχάβας", "Αγνωστος" και "Καραϊσκάκης".

    Ιδιαίτερα δραστήριος υπήρξε ο Παναγιώτης Σούτσος και ως δημοσιογράφος. Χαρακτηριστικό του, πάντως, το οποίο τον κατατάσσει στις σημαντικές μορφές που επηρέασαν τα ελληνικά Γράμματα, ήταν η φανατική προσήλωσή του στην καθαρεύουσα. Μεγάλους αγώνες έδωσε ο Σούτσος προκειμένου να καταφέρει να επιβάλει τη μορφή αυτή της γλώσσας μας, η οποία κατηγορήθηκε από πολλούς ότι αποτελούσε ένα τεχνητό κατασκεύασμα των λογίων της εποχής που καμιά σχέση δεν είχε με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα. Ισως αυτό είναι σωστό, δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η ζωντανή γλώσσα της εποχής, αυτή που συναντάμε στα "Απομνημονεύματα" του Μακρυγιάννη, είχε μέσα της πάρα πολλά ξενικά στοιχεία και, βέβαια, πάρα πολλά στοιχεία από την τουρκική, κάτι φυσικό ύστερα από τόσα χρόνια σκλαβιάς. Από μια άποψη, λοιπόν, άνθρωποι μορφωμένοι και πατριώτες όπως ο Σούτσος δικαιούνταν ίσως να θέλουν να "καθάρουν" τη γλώσσα της ελεύθερης πλέον Ελλάδας από της επιμιξίες και να αποκαταστήσουν την καθαρότητά της. Δυστυχώς, η θεμιτή αυτή προσπάθειά τους οδήγησε στο άλλο άκρο και καθιέρωσε έναν γλωσσικό φανατισμό που δεν δίστασε να λοιδωρήσει τα έργα του Σολωμού και όσων έγραψαν σε ένα πιο προσιτό ιδίωμα, κληρονομώντας στις νεότερες γενιές μια διαμάχη η οποία προκάλεσε πολλά προβλήματα.

Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης