ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ
Οι Σειρήνες της Σελήνης - Ο Συμπαντικός Πυρήνας
Κατηγορίες:
Tιμή:
 6.00 €
Εκδότης:
 e-bookshop.gr
Σελ. (PDF):
 165
ISBN:
 978-960-9520-36-2
Βαθμολογία:
  • ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ...

    ΟΙ ΣΕΙΡΗΝΕΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

     

    (Θέατρο)

     

    2 1 o ς  Α ι ώ ν α ς

     

    (Νύχτα.

     

    Νέα Υόρκη.

     

    Το δωμάτιο του συνθέτη Νταίηβιντ Γουώρρεν σε εξοχική περιοχή.

     

    Στο βάθος, χιλιόμετρα μακριά, οι ουρανοξύστες του Μανχάτταν.

     

    Στον ουρανό η Πανσέληνος.

     

    Η σαραντάχρονη, ξανθιά κυρία... ...όρθια στο παράθυρο... ...κοιτάζει τ’ ολόγιομο Φεγγάρι... ...στον νυχτερινό ουρανό...

     

    ...Γυρίζει αργά προς το δωμάτιο του Μαέστρου Νταίηβιντ Γουώρρεν...

    ...Στον τοίχο... ...το μαύρο Όργανο της Μελωδίας του Θανάτου...

    ...Απέναντι... στον άλλο τοίχο ολόκληρο... ...νέος πίνακας της Ερήμου με τις Πυραμίδες...

     

    ...Βλέπει επάνω στο κρεβάτι το Μωβ Βιολί...

    ...Πλησιάζει... ...Το αγγίζει απαλά... με το Αριστερό της χέρι...

     

    ...Ο ήχος της Μελωδίας του Μωβ Βιολιού ακούγεται για λίγο...

     

    ...Σε λίγο... -σαν απάντηση- οι ήχοι της Μελωδίας του Θανάτου με Όργανο... φθάνουν από τον νυχτερινό ουρανό...

     

    Η κυρία αφήνει το Μωβ Βιολί επάνω στο κρεβάτι...

     

    Σε κατάσταση έκστασης πλησιάζει στο παράθυρο...

     

    Κοιτάζει πάλι την Πανσέληνο...

     

    Οι ήχοι της Μελωδίας του Θανάτου απλώνονται σε όλο τον ουρανό...

     

    Μέσα της κάτι συμβαίνει... Νοιώθει τους κραδασμούς της Μελωδίας... την ύπαρξή της να δονούν...

     

    Γυρίζει προς το δωμάτιο... Αρχίζει να πηγαινοέρχεται αδιέξοδα...

     

    Η Μελωδία απ’ έξω δυναμώνει... Ανάβουν τα φώτα όλης της πόλης...

    Ανοίγουν τα παράθυρα... Όλοι κοιτάζουν προς τον ουρανό...

    Φωνές απόκοσμες από ψηλά ακούγονται...)

     

    Ω, Θάνατε! Ω, Θάνατε!

    Αρχή και Τέλος της Ζωής!

    Όλοι οι θνητοί σε τρέμουν.

    Ενσαρκωμένα πνεύματα

    σε σώματα φθαρτά.

     

    (Η ξανθιά κυρία πηγαίνει προς το παράθυρο... Κοιτάζει πάλι τ’ ολόγιομο Φεγγάρι... Οι φωνές της Μελωδίας του Θανάτου συνεχίζουν...)

     

    Αιώνιος ο Κύκλος της Ζωής και του Θανάτου!

    Σκοτάδι. Φως. Φως και Σκοτάδι Ένα!

    Ο Θάνατος, πηγή Ζωής για τον καθένα.

     

    (Νοιώθει την αναστατωμένη πόλη μέσα της... Αισθάνεται να την πνίγει...

    Κοιτάζει το Μωβ Βιολί...

    Νέες ρωγμές αρχίζουν να εμφανίζονται... Απ’ έξω... η Μελωδία συνεχίζει...)

     

    Στον Κύκλο Αυτόν τον Τρομερό,

    τον Μέγα Νόμο τον Συμπαντικό,

    όλα υπακούουν!

     

    (Η Μελωδία... αρχίζει ν’ απλώνεται... σε όλη την Γη... Σε όλα τα κράτη...

    Σε όλες τις φυλές... Σε όλες τις γλώσσες του κόσμου...

     

    Στο Μωβ Βιολί οι ρωγμές πληθαίνουν... Οι χορδές σπάνουν...

     

    Η κυρία τρέμει ολόκληρη... Οι κραδασμοί της Μελωδίας την κλονίζουν... Πέφτει στο κρεβάτι...)

     

    Ο Χρόνος, Μέγας Δουλευτής,

    Θάνατο φτιάχνει απ’ την Ζωή.

    Ζωή από τον Θάνατο!

     

    (Η Μελωδία αγκαλιάζει όλη την Γη... Σε όλο τον κόσμο όλα και όλοι σταματούν...

    Κοιτάζουν προς τον ουρανό... Εκστατικά... σαν μαγεμένοι ακούν... την ουράνια Μελωδία του Θανάτου...

     

    Το Μωβ Βιολί αρχίζει να σπάζει... Η κυρία αρχίζει να σφαδάζει...)

     

    Ω, Θάνατε! Ω, Θάνατε!

    Αρχή και Τέλος της Ζωής!

    Ω, Θάνατε! Ω, Θάνατε!

    Ζωής, Αρχή και Τέλος!!!

     

    Οι τελευταίες νότες της Μελωδίας ακούγονται σπασμωδικά... παράφωνα... Σαν ένα αόρατο... Συμπαντικό Όργανο να σβήνει... να πεθαίνει...

     

    Το Μωβ Βιολί -νεκρό- κομμάτια επάνω στο κρεβάτι...

     

    Η ξανθιά κυρία τρέμει... κλονίζεται από τους σπασμούς... όπως οι τελευταίες... παράφωνες νότες... Δονείται όπως δονούνται αυτές...

     

    Σβήνει... όπως σβήνουν αυτές...

     

    Η ξανθιά κυρία... σβήνει... πεθαίνει...

     

    ...Όλοι οι άνθρωποι... ...σε όλη την Γη... ...με δέος κοιτάζουν προς τον ουρανό... ...ακούγοντας... ...την Μελωδία του Θανάτου να πεθαίνει...

     

    ...Κι ενώ οι τελευταίοι κραδασμοί της... ...ηχούν στο Διάστημα και στην Σελήνη... ...στην επιφάνεια της... ...αρχίζουν να σχηματίζονται αμυδρά... ...σαν φλόγες γαλάζιες... ...που λικνίζονται και αλλάζουνε μορφή...  ...αιθέριες, αιλουροειδείς, αλλόκοτες, Σεληνιακές Υπάρξεις...

     

    ...Οι τελευταίοι απόηχοι της Μελωδίας του Θανάτου σβήνουν...

     

    Οι Σεληνιακές Υπάρξεις... με μια παλλόμενη ενέργεια... παίρνουν μορφή... Αρχίζουν να αιωρούνται σε αργή κίνηση... κυματιστά... Σαν άνεμος αιθερικός να φυσά... στην... χωρίς ατμόσφαιρα... επιφάνεια της Σελήνης...

     

    Οι Υπάρξεις πληθαίνουν... γίνονται πολλές... στρατός ολόκληρος...

    Πάλλονται με μια αίσθηση αναμονής... έτοιμες να ξεχυθούν μπροστά... στην ερημική επιφάνεια της Σελήνης...

     

    Πολύ αργά... ανεπαίσθητα... ένας απόκοσμος συριγμός αρχίζει να ηχεί...

     

    Ο συριγμός πληθαίνει... γίνονται πολλοί... δυναμώνουν...

     

    Με μια αίσθηση επίθεσης... οι Υπάρξεις ξεχύνονται μπροστά... Σαν μια αόρατη δύναμη να τις έλκει...

     

    Αρχίζουν μια περιπλάνηση... στον αιθερικό κόσμο της Σελήνης...

     

    Οι συριγμοί... αρχίζουν να φθάνουν πολύ αμυδρά... απόμακρα... στην επιφάνεια της Γης... Με μια ανεπαίσθητη αίσθηση ψευδαίσθησης... αν ακούγονται ή όχι...)

     

    *  *  *

     

    Ο ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΟΣ ΠΥΡΗΝΑΣ

     

    (Θέατρο)

     

    (Στο κέντρο, υπάρχει ο Συμπαντικός Πυρήνας, μη θεατός στο εσωτερικό του.

     

    Η μισή κυκλική του όψη με μορφή τρούλου φαίνεται, ενώ η άλλη μη ορατή, είναι κάτω από το επίπεδο της σκηνής.

     

    Γύρω του, όρθιες, οι Οντότητες ακούνε τις φωνές των Ατόμων, των Μορίων και τους ήχους του Πυρήνα.

     

    Στον Πυρήνα του Κεντρικού Ήλιου του Σύμπαντος… η συμπιεσμένη Ύλη… ζει σε λήθαργο…

     

    Το απέραντο… σκοτεινό διάστημα του Σύμπαντος… από υλικά στοιχεία… κενό…

     

    Όλα τα Άτομα της Ύλης… είναι συμπιεσμένα… σε μια απειροελάχιστη κοσμική φυλακή…

     

    Μέσα τους… Πρωτόνια… Νετρόνια… Ηλεκτρόνια…

     

    Τα ηλεκτρονικά νέφη των Ηλεκτρονίων «αγκαλιάζουν» στοργικά τα Πρωτόνια και τα Νετρόνια…

     

    Τα στοιχεία της Ύλης… μετά από κοσμικούς αιώνες ύπνωσης… αρχίζουν ν’ αφυπνίζονται…

     

    Φωνές αρχίζουν μέσα τους να νοιώθουν… τα άπειρα ηλεκτρονικά νέφη…

     

    Φωνές… που γίνονται… από μια αόρατη επιταγή… ηλεκτρονικό τραγούδι…)

     

    Εμείς!...

    Τα Ηλεκτρόνια!...

     

    Στα Άτομα ζώντας μέσα…

    η ύπαρξή μας…

    άπειρα νέφη δημιουργεί!...

     

    Πρωτόνια και Νετρόνια

    αγκαλιάζουμε…

     

    Αιώνια γυρίζοντας…

    σε κυκλικό… ατέλειωτο χορό!...

     

    (Τα Πρωτόνια και τα Νετρόνια... ακούγοντας το αρμονικό... ηλεκτρονικό τραγούδι... αρχίζουν και αυτά να τραγουδούν...)

     

    Μες στον Πυρήνα του Ατόμου…

    Πρωτόνια και Νετρόνια συμπτυχθήκαμε…

     

    Σε απειροελάχιστο…

    χώρο ατομικό…

    με ηλεκτρονικά νέφη τυλιγμένα…

     

    Νοιώθουμε…

    την πνοή του Ατόμου μέσα μας…

     

    Πνοή…

    που είναι και δική μας!...

     

    (Το τραγούδι των απειροελάχιστων σωματιδίων των Ατόμων συνεχίζεται… με μια κοινή κορύφωση…

    Πρωτονίων… Νετρονίων… Ηλεκτρονίων…)

     

    Στο Άτομο… υπήρχαμε…

    σε έναν κόσμο… γύρω μας…

    απέραντο!...

    Με ασύλληπτες αποστάσεις!...

     

    Καιρό… όμως… τώρα…

    νοιώθουμε…

    μια πίεση αόρατη… πίεση τρομερή!...

     

    Τέτοια!...

    Που αισθανόμαστε!...

    Μέσα σε αόρατο κλοιό φυλακισμένα!...

     

    (Άλλες φωνές ακούγονται…

    Από Μόρια…

    Μορφή που πήραν… από διάφορες ενώσεις Ατόμων…)

     

    Εμείς!...

    Τα Μόρια!...

     

    Ομάδες διάφορες Ατόμων.

     

    Βαθειά…

    στην ύπαρξή μας νοιώθουμε…

    Πρωτόνια… Νετρόνια… Ηλεκτρόνια…

     

    Μα… ακόμη πιο βαθειά…

    Μες στα Πρωτόνια… στα Νετρόνια…

    νοιώθουμε… τα Κουάρκς…

     

    (Οι ήχοι των φωνών των Μορίων… φθάνουν σαν απόηχοι… διαισθητικά… στην ύπαρξη μέσα… των Κουάρκς…

     

    Μέσα τους… ανεπαίσθητα… αρμονικά αρχίζουν… της ύπαρξής τους οι φωνές…)

     

    Κουάρκς!... Εμείς!…

    Μες στα Πρωτόνια ζούμε…

     

    Επάνω δύο… Ένα Κάτω…

    Σε μια φυλακισμένη ελευθερία!...

     

    Κουάρκς!... Εμείς!…

    Μες στα Νετρόνια ζούμε…

     

    Επάνω ένα… Δύο Κάτω…

    Σε μια ελεύθερη φυλακή!...

     

    (Οι Οντότητες… του Κεντρικού Ήλιου του Σύμπαντος… ακούνε εκστατικές… πολύ αμυδρά… μες απ’ τα βάθη του Πυρήνα… τις απόμακρες φωνές…)

    «Φωνές… ακούγονται…»

    «Από Μόρια…»

    «Πρωτόνια…»

    «Νετρόνια…»

    «Ηλεκτρόνια…»

    «Απ’ τα μικρά Κουάρτζ…»

     

    (Ο Πυρήνας… νοιώθει βαθειά μέσα του… την συμπιεσμένη Κοσμική Ύλη…

    Με ήχους στοργής… συνοδεύει τις φωνές των Στοιχείων της Ύλης…

    Τα Άτομα… ακούγοντας τους ήχους του Πυρήνα… θέλουν να εισχωρήσουν… μέσα στην Ουσία του…

     

    Στην Άγνωστη αυτή Ψυχή…

     

    Απόκοσμο τραγούδι αρχίζει… Που ψάχνει… την αιτία της ύπαρξής τους να βρει…)

     

    Εμείς!...

    Τα Άτομα… Εμείς!...

     

    Μέσα στο Χάος του Χρόνου…

     

    Βαθειά στην μνήμη μας…

    την ύπαρξή μας νοιώσαμε…

    σε χώρο απέραντο να ταξιδεύει…

     

    Σε χώρο…

    …χωρίς Αρχή και Τέλος…

    πως είχαμε υπάρξει…

     

    (Οι Οντότητες του Πυρήνα… ακούνε εκστατικές… την υπαρξιακή αναζήτηση των Ατόμων…)

    «Τα Άτομα…»

    «Στην μνήμη…»

    «Μέσα τους βυθίστηκαν…»

    «Αλήθειες… ένοιωσαν…»

    «Που είχαν ζήσει…»

     

    Τώρα…

    η ύπαρξή μας… έχει πιεσθεί πολύ…

     

    Νοιώθουμε…

     πως ο χώρος γύρω μας…

    έχει χαθεί… πως δεν υπάρχει…

     

    Ας είναι αυτό…

    της ύπαρξης ψευδαίσθηση…

     

    Κι όχι αλήθεια κοσμική…

    Παντοτινή!...

    Χωρίς κανένα Τέλος…

Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης