Οι Άλλοι Κόσμοι
Κατηγορίες:
Tιμή:
 6.00 €
Εκδότης:
 e-bookshop.gr
Σελ. (PDF):
 130
ISBN:
 978-960-9520-25-6
Βαθμολογία:
  • ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΒΙΒΛΙΟΥ...

    ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΚΟΣΜΟΙ

     

    Από τον Πυρήνα του Κεντρικού Ήλιου του Σύμπαντος… έχει αρχίσει Requiem… με ήχους… απέραντης… συμπαντικής θλίψης… για την απώλεια του κόσμου…

     

    Όλη η Ορατή Ύλη… συνεχίζει το αχανές ταξίδι της… χωρίς επιστροφή… μακριά του…

     

    Σε όλο το Σύμπαν… ακούγεται ο χαοτικός απόηχος… της Μελωδίας του Χάους…

     

    Η Μελωδία του Χάους…

    Απέραντη…

    Εγώ!...

     

    Όλο το Χάος αγκαλιάζω…

     

    Η ύπαρξή μου…

    χαοτική… 

     

    Στης Μελωδίας του Χάους…

    μέσα μου…

    τους κόσμους όλους…

    σκορπάω… 

     

    Το ταξίδι των Γαλαξιών… Ήλιων… Πλανητών… Δορυφόρων… μακριά από τον Κεντρικό Ήλιο του Σύμπαντος… προς όλα τα σημεία του απέραντου κενού… συνεχίζεται… πέρα απ’ το Άπειρο…

    Στο άπειρο του Απείρου…

     

    Οι κοσμικοί αιώνες… συνεχίζουν την πορεία τους…

     

    Το Διαστημικό Κενό… με μια απέραντη ηρεμία… δέχεται μέσα του βαθειά… χωρίς αντίδραση καμιά… όλη την Ορατή… Κοσμική Ύλη…

     

    Οι αποστάσεις μεταξύ των Γαλαξιών… συνεχίζουν να μεγαλώνουν… Γίνονται ασύλληπτες… Καθώς μοναχικά… σε άγνωστους δρόμους… οι Γαλαξίες ταξιδεύουν…

     

    Τα νέα όντα… με διάφορες μορφές… σε διάφορους Πλανήτες… ζούνε σε νέα… άγνωστα για τα παλιά όντα… διαστημικά τοπία…

    Τοπία… σκοτεινά… χαοτικά… που σπάνια… κάποιοι άλλοι Γαλαξίες… φαίνονται πολύ απόμακρα… πιο μακριά να ταξιδεύουν…

    Η ψυχική υπόσταση των όντων… μες στην διαστημική πορεία… σε άγνωστες σκοτεινές περιοχές… αντανακλά την ταύτιση… με το μοναχικό τοπίο…

    Μες στο τοπίο αυτό… ακούγονται… σε έκσταση… ποιητικές φωνές… γεννημένες από διαφόρων Πλανητών και Δορυφόρων όντα…

    «Το απέραντο… μοναχικό τοπίο…»

    «Την ύπαρξή μας… την μοναχική…»

    «Ατενίζει…»

    «Ενώ… η ύπαρξή μας…»

    «Χάνεται…»

    «Μες στο τοπίο αυτό…»

    «Στο απέραντο…»

    «Μοναχικό… σκοτάδι…»

     

    Σε άλλα σημεία… του διαστημικού κενού… άλλες φωνές ακούγονται…

    Φωνές μοναχικές… Από όντα που ζουν σε μοναχικούς Δορυφόρους και Πλανήτες…

    «Η μοναξιά… του σκοτεινού ουρανού…»

    «Στην μοναξιά…»

    «Του μοναχικού Πλανήτη μας…»

    «Ταιριάζει…»

    «Μόνος…»

    «Μοναχικά…»

    «Γύρω από έναν Ήλιο…»

    «Τριγυρνά…»

    «Χωρίς την συντροφιά…»

    «Από άλλους…»

    «Γύρω του… Πλανήτες…»

     

    Στο απέραντο Χάος… μακριά από τον Κεντρικό Ήλιο του Σύμπαντος… σε αμέτρητα σημεία ακτινωτά… σε αντίθετες πορείες οι Γαλαξίες ταξιδεύουν…

     

    Στις εσχατιές των Γαλαξιών… σκοτεινές και φωτεινές εικόνες του διαστήματος περνούν μπροστά από όντα… που το οπτικό πεδίο τους αλλάζει… μες από την περιστροφή των Πλανητών τους…

    Φωνές διαφόρων όντων ακούγονται… που ζουν στα πιο ακραία σημεία των Γαλαξιών τους…

    «Η θέση μας…»

    «Στον κόσμο αυτόν…»

    «Είναι παράξενη…»

    «Συνέχεια…»

    «Αστέρια αμέτρητα …»

    «Τον ουρανό γεμίζουν…»

    «Ύστερα…»

    «Σκοτάδια… άπειρα…»

    «Στον ουρανό…»

    «Τ’ Αστέρια εξαφανίζουν…»

     

    Άλλα όντα… σε κεντρικές περιοχές Γαλαξιών… ζούνε ανάμεσα… σ’ ένα απέραντο… διαστρικό τοπίο…

    Τις νύχτες… στρέφονται στον ουρανό… θαυμάζοντας με αίσθηση δέους… τον διάσπαρτο από Αστέρια… σκοτεινό ουρανό…

    «Οι νύχτες…»

    «Είναι ονειρικές…»

    «Σαν όνειρα…»

    «Γεμάτα Αστέρια…»

    «Ποιος ξέρει…»

    «Πώς υπάρχουν όλα αυτά;…»

    «Κι εμείς!…»

    «Πώς!...»

    «Στον κόσμο αυτόν υπάρχουμε;…»

    «Κανείς…»

    «Δεν μπόρεσε ποτέ…»

    «Να μάθει!…»

     

    Μια αίσθηση… μικρής σιωπής… απλώνεται τριγύρω…

     

    Ύστερα… άπειρες φωνές Γαλαξιών… ακούγονται διαισθητικά… στα έγκατα της ύπαρξης… όλων των όντων…

     

    Γαλαξίες!... Εμείς!...

     

    Η Ύπαρξή μας… μέσα μας βαθειά…

    με άπειρες…

    γαλαξιακές φωνές…

    φωνάζει…

     

    Αμυδρής υποψίας…

    αίσθηση…

    γεννιέται μέσα της…

     

    Πού ήταν;…

    Πώς γεννήθηκε;…

     

    Γιατί στο Χάος το απέραντο…

    Μοναχικά…

     

    Σε Κόσμους…

    άγνωστους… ανύπαρκτους…

    ταξιδεύει;…

     

    Φωνές των όντων των Γαλαξιών… ακούγονται παντού… όπου υπάρχει ζωή… με σκέψη… 

    «Στα έγκατα…»

    «Της ύπαρξής μας μέσα…»

    «Φωνές ακούσαμε…»

    «Γαλαξιακές Φωνές…»

    «Να λένε…»

    «Πού ήταν;...»

    «Πώς γεννήθηκαν;...»

    «Στο Χάος το απέραντο…»

    «Γιατί ταξιδεύουν;…»

     

    Νέες φωνές ακούγονται… αμυδρά… από τον Κεντρικό Ήλιο του Σύμπαντος…

    Φωνές Οντοτήτων… μες από τον Πυρήνα…

    «Αίσθηση… φοβερή…»

    «Απόμακρη…»

    «Φθάνει… εδώ…»

    «Μες στον Πυρήνα…»

    «Φωνές Γαλαξιών…»

    «Ακούστηκαν…»

    «Μες από σκοτεινό…»

    «Άγνωστο Χάος…»

     

    Απόλυτη σιωπή ακολουθεί… μες στον Πυρήνα…

    Μία σιωπή… μοναχική…

    Απόμακρη… Από τους χαμένους μες στο Διάστημα… Γαλαξίες… που ταξιδεύουν…

     

    Μαζί τους… η δημιουργική και καταστροφική πορεία της κοσμικής Ύλης… με συνεχείς εναλλαγές σε διάφορες μορφές… σ’ έναν συμπαντικό… αέναο κύκλο…

     

    Γεννήσεις… Θάνατοι… Αστεριών… Πλανητών… Δορυφόρων… Αστεροειδών… συνθέτουν τα αεικίνητα… στα πιο ακραία σημεία του διαστημικού κενού… γαλαξιακά τοπία…

     

     Απόμακροι… οι Γαλαξίες έχουν χαθεί… μες στο απέραντο κενό… ταξιδεύοντας σε αντίθετες… ακτινωτές…  πορείες…

     

    Μοναχικά… ο κάθε Γαλαξίας συνεχίζει να ταξιδεύει…

    Τριγύρω του… απέραντο… σκοτεινό κενό…

    Σε όλα τα σημεία του Διαστήματος που τον περιβάλλει…

     

    Η μοναχική διάσχιση του απέραντου κενού… αρχίζει να γεννάει μια αίσθηση παράξενη…

     

    Ότι οι Γαλαξίες μες στο Χάος… δεν ταξιδεύουν…

     

    Νέες… γαλαξιακές φωνές… ακούγονται… μες στο διαστημικό σκοτάδι…

     

    Γαλαξίες!... Εμείς!...

     

    Μοναχικά… Απόμακρα…

    ταξιδεύουμε…

    χωρίς να ξέρουμε πού πάμε…

     

    Μια αίσθηση νοιώθουμε…

    παράξενη…

     

     Σαν το ταξίδι να σταμάτησε…

     

    Σε Χάος απέραντο… ταξιδεύουμε;…

    Ή…

    όλα είναι ψευδαίσθηση…

     

    Το Χάος μια αυταπάτη!...

     

    Ο ήχος των Γαλαξιών… απόλυτου δέους συριγμός… με μια απόκοσμη αίσθηση… διαπερνά όλα τα όντα που ζούνε σε Δορυφόρους και Πλανήτες…

    Μέσα τους… κοιτάζοντας τον ουρανό… γεννιούνται μετέωρες σκέψεις… φοβερές… ακούγοντας τις γαλαξιακές φωνές… μες στο αχανές το Χάος…

    «Φωνές απόκοσμες…»

    «Ακούστηκαν…»

    «Φωνές… γαλαξιακές…»

    «Δεν ξέρουν…»

    «Για πού ταξιδεύουμε…»

    «Αν είν’ το Χάος…»

    «Αληθινό…»

    «Ψευδαίσθηση…»

    «Ή… Αυταπάτη…»

     

    Η Μελωδία του Χάους… ένοιωσε μέσα της βαθειά… τις γαλαξιακές φωνές… και τις μετέωρες σκέψεις των όντων…

    Σαν καταιγίδα συμπαντική… σε όλο το Χάος απλώνεται η χαοτική φωνή της…

     

    Η Μελωδία του Χάους…

    Απέραντη…

    Εγώ!...

     

    Φωνές…

    άκουσα γαλαξιακές…

     

    Φωνές…

    εφήμερων όντων…

     

    Αν το απέραντο Χάος…

    ψευδαίσθηση είναι…

    ή αληθινό…

     

    Εφήμερων όντων… δέους φωνές ακούγονται… σε πολλούς Δορυφόρους και Πλανήτες…

    «Ναι…»

    «Φωνές ήταν…»

    «Γαλαξιακές…»

    «Και ύστερα…»

    «Οι δικές μας οι φωνές…»

    «Φωνές εφήμερων όντων…»

    «Για το απέραντο Χάος…»

    «Αν είναι αληθινό…»

    «Ψευδαίσθηση…»

    «Ή… Αυταπάτη…»

     

    Χαοτική ακούγεται… μες στο απέραντο… διαστημικό κενό… η Μελωδία του Χάους…

     

    Ψευδαίσθηση και Αλήθεια…

    είναι…

     

    Τίποτα… δεν είναι Αληθινό…

     

    Τίποτα… Ψεύτικο…

     

    Όλα…

    σε κόσμους…

    υπαρκτούς και ανύπαρκτους…

    παιχνίδια των αισθήσεων είναι…

     

    Ένα Όνειρο Συμπαντικό…

     

    Χαμένο…

    μες στων ψευδαισθήσεων…

    την αυταπάτη!…

     

    Ο απόηχος της Μελωδίας του Χάους… με κραδασμούς χαοτικούς… διαπερνά Γαλαξίες και όντα εφήμερα… σε όλο το Χάος… 

     

Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης